michal fopp on contemporary art

dla K.I.B.

Cień Benjamina zaległ na Pańskiej. Nikt nie próbował ucieczki, ani nie zgubił teczki z nieukończonym arcydziełem.

Pereira utrzymuje, że w pasażu łączącym Muzeum Sztuki Nowoczesnej z sklepem meblowym na tyłach Emilii Plater było zimno i wietrznie. Jednak, jak zaznacza z całą stanowczością, podobało mu się.On, wieśniak lizboński, nie tylko paryski, południowe odbicie tego, który poza Portbou nie dotarł, rozpoznał swoją własciwą przestrzeń.

Westybul, przejście bez strony zewnętrznej, tę najczulszą fałdę, korytarz którym kroczymy między połyskliwymi ekranami. Za nimi, cud i zgroza, bluźnierstwo i cud, dziwy i banały. Mieszające się, przenikające formy.Jak w prywatnym kinie, albo pół. Takim jak z Cruising albo Pianistki. Jelinek harcuje tutaj pod rękę z Fredkinem. Humor miesza się z grozą Haneke (przypalone stoły i drzwi).Laski mogłyby ożywać nie potrzebując Józefa, a nam jeszcze dalej do faraonów. Syreny w tych akwariach przybrały kształt tego czego syrenom zazwyczaj brak, damskich nóżek, fakt, że obciągniętych pończochami protez, atrap na tle marszczonych atlasów.

Fetyszyzm sztuki i jej teologiczne kruczki z nowej, świeckiej świątyni maja zastąpić te same relacje dotyczące towaru. Realizm magiczny tej sfery udzielił się wystawiającym. Pereira utrzymuje, że przynajmniej ekspozycję drewnianych belek przenikających płynnie i miękko jak ektoplazmatyczne duchy szklany ekran wystawy (także ekran Monory’ego) należy podziwiać szybko. Nie wiemy jak szybko może odejść. Sama faktura uczciwego drewna, przypominająca o oszustwach modernistycznej architektury, wychodząca spod powierzchni fantazji jest wyzwaniem wręcz impertynenckim. Dalej dyskretne, intymne, zbyt intymne zycie manekinów okablowane podobnie jak nasze.